MO19 verliest maar doet zijn sportieve plicht

Twee weken geleden stond deze bekerwedstrijd op het programma, maar omdat we toen te weinig speelsters hadden, moesten we helaas afzeggen. Woensdag 23 september werd het duel ingehaald. Zonder de geblesseerde speelsters Anouk, Lara en Mila maar deze keer met Veerle en Loïs (MO17) trapten we om 20:00 uur, in de stromende regen en met de wind vol in het gezicht ☹, af op het veld van FC Dauwendaele.

Voor ons stond er niks meer op het spel. We waren al uitgeschakeld voor de volgende bekerronde. WVV’20 kon nog door naar de volgende ronde, maar dan moesten ze met minimaal vier doelpunten verschil winnen.

We waren echter niet van plan om de goals weg te geven. Dat konden we tegenover Apollo’69 – Luctor Heinkenszand (de andere kanshebber voor de volgende ronde) niet maken. 

Na een paar minuten was al duidelijk dat het een zware wedstrijd zou worden. WVV’20 is een samenwerking tussen Zeelandia – Middelburg en FC Dauwendaele. Hun gemiddelde leeftijd is een jaar ouder dan die van ons. En dat ze goed kunnen voetballen lieten ze woensdagavond zien.

MO19 bood stug tegenstand. De neutrale toeschouwer moet gedacht hebben dat wij ook nog kans maakten op de volgende bekerronde, want er werd héél veel strijd geleverd. 

De twee voorgaande duels kreeg Sanne niet veel te doen. Nu kon ze vol aan de bak en ze groeide uit tot de plaaggeest van WVV’20. Onze keepster zag zich gesteund door een defensief blok (Fieke, Kim Gauwe, Nina, Lotte en  Esmée). Op het middenveld zaten bij toerbeurt Danique, Emma, Esmay, Yvana, Laura en Amy kort op de bal, waardoor de thuisploeg geen tijd kreeg om rustig aan te vallen. In de voorhoede loerden Veerle, Kim en Loïs op de sporadische kansen. 

Een schot van Loïs was ons enige wapenfeit in de eerste helft. Het was tegenhouden en hard werken. De eerste goal viel pas na 23 minuten. Vanaf de zestien werd de bal fraai in de verre hoek geplaatst. De thuisploeg raakte nog een keer de paal en vond diverse keren Sanne op hun weg, maar het bleef tot aan de rust bij die ene treffer.

Na de rust drong WVV’20 nóg feller aan. Het werd 2-0 na een doorbraak op het randje van buitenspel. Onze vlagger Pascal twijfelde nog, maar de vlag bleef terecht omlaag. Het was geen buitenspel. Met nog een kwartier te gaan viel de derde goal. De thuisploeg ging fel op jacht naar de vierde treffer.

Vijftien spannende minuten volgden. De lat werd twee keer geraakt, de bal werd diverse keren van de doellijn gehaald en we overleefden zes gevaarlijke corners. Het uurwerk van de scheidsrechter gaf aan dat het tijd was, maar hij kende nog blessuretijd toe. Twee minuten in blessuretijd kwam onze aanvoerster Esmay ongelukkig ten val. Ze bleef in totaal vijftien minuten op het veld liggen, voordat ze per brancard naar het kleedlokaal werd gebracht. 

Gelukkig waren onze EHBO’er (Peter) en haar vader (lid van de vrijwillige brandweer) aanwezig dus ze was in goede handen. Voor de zekerheid werd er een ambulance opgeroepen. Het was voor Peter een onverwachts weerzien met zijn docent verpleegkunde, die als ambulancebroeder dienst had. 

 

Na diverse checks bleek er een zenuwspier bekneld te zitten wat voor een vervelende tinteling in haar been zorgde. Gelukkig hoefde Esmay niet naar het ziekenhuis en kon ze met de auto mee terug naar Koewacht.Officieel waren er nog twee minuten te spelen. De scheidsrechter vroeg aan beide trainers of we door wilden gaan. “Kunnen jullie speelsters nog verder denk je?”, vroeg de trainster van de thuisclub. “Tja, kijk hoe ze rondom die brancard staan. Iedereen is aangeslagen. Voor mij hoeven die twee minuten niet meer. Jullie hebben meer dan negentig minuten de tijd gehad om er vier te maken. Het is tien uur geweest en we moeten nog naar de overkant”. Daar was de trainster het volledig mee eens en in onderling overleg is de wedstrijd beëindigd.

W.V.V. - DKS Mo19